EduSpark

Onderwijs is geen eiland. Het is een ecosysteem waarin verschillende mensen en organisaties elkaar ontmoeten en samenwerken: leerkrachten en leerlingen, maar ook directies, ouders, externe partners en de samenleving als geheel. In een tijd waarin leerlingen voortdurend worden blootgesteld aan digitale prikkels, de diversiteit in de klas groeit en de verwachtingen ten aanzien van onderwijs toenemen, is verbondenheid misschien wel dé uitdaging van deze tijd.

Er zijn dagen dat je als leerkracht naar huis gaat met een gevoel van voldoening. Dagen waarop je voelt dat je écht iets hebt bereikt. Niet omdat je een hoofdstuk hebt afgewerkt uit het handboek, niet omdat alle toetsen gemaakt zijn, maar omdat je een vonk hebt zien overspringen. Omdat een leerling plotseling begreep waarom iets belangrijk is. Omdat je een kind hebt zien groeien.

Er is een verschuiving gaande in het onderwijs. Een stille revolutie die niet zozeer gaat over technologie of nieuwe lesmethodes, maar over iets veel essentiëler: de manier waarop we naar leerlingen kijken. Waar leerkrachten vroeger vooral kennisoverdragers waren, worden ze vandaag verwacht om ook begeleiders te zijn. Coaches die leerlingen helpen navigeren door een steeds complexere wereld.

Het onderwijs verandert constant. Van de nieuwe minimumdoelen in Vlaanderen, Pacte d’excellence in Wallonië tot de integratie van AI in de klas. Maar is elke vernieuwing automatisch een verbetering? Deze vraag legden we voor aan drie onderwijsexperts: Nabil Khazzaka, NT2-docent en e-learning expert, Alessandro Fontana, directeur van Atheneum Lier en Stef Van Malderen, uitgeefdirecteur bij Plantyn. Hun dagelijkse confrontatie met de realiteit van vernieuwing maakt hun perspectief waardevol voor iedereen die nadenkt over de toekomst van onderwijs.

Veel scholen herkennen het: een beleidsdocument komt binnen met sterke ambities en goed uitgewerkte plannen. In de praktijk botsen die plannen echter vaak op de realiteit van de klas: tijdsdruk, verwachtingen en administratieve verplichtingen. Daardoor raakt de oorspronkelijke visie soms op de achtergrond. Tijdens EduSpark 2025 benoemde Piet Desmet precies die uitdaging. Hij stelde een centrale vraag: hoe zorg je ervoor dat goede ideeën ook effectief worden uitgevoerd, zonder onderweg te verliezen wat echt belangrijk is?

Alles verandert op de werkvloer. Nieuwe technologieën, systemen en verwachtingen stapelen zich in snel tempo op. Veel teams voelen de druk om bij te leren, maar ervaren leren vooral als… nog iets erbij. Herkenbaar? Tijdens EduSpark schetste Els Minner een realiteit die voor velen vertrouwd aanvoelt: leren is noodzakelijk, maar voelt vaak zwaar. Niet omdat mensen niet wíllen leren. Wel omdat leren te vaak wordt herleid tot extra opleidingen bovenop een al volle agenda.

Tijdens EduSpark 2025 was er één lezing die bleef nazinderen. Niet door grootse toekomstvoorspellingen of technologische bravoure, maar door de rustige manier waarop een fundamentele vraag werd gesteld: hoe bewaren we het menselijke in een wereld die steeds sneller digitaliseert? In zijn keynote Scale vs Soul nodigde Dado Van Peteghem onderwijsprofessionals uit om niet alleen vooruit te kijken, maar ook bewust stil te staan bij wat niet verloren mag gaan.

Op maandag 17 november 2025 verzamelden meer dan 400 onderwijsprofessionals in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen voor EduSpark 2025. Wat begon met koffie en begroetingen, eindigde met een hoofd en notitieboek vol inzichten, vragen en concrete plannen. Eén gedeelde ambitie stond centraal: samen ontdekken hoe we onderwijs sterker, eerlijker en toekomstgericht kunnen organiseren.