Laat leren werken | EduSpark 2025

Alles verandert op de werkvloer. Nieuwe technologieën, systemen en verwachtingen stapelen zich in snel tempo op. Veel teams voelen de druk om bij te leren, maar ervaren leren vooral als… nog iets erbij. Herkenbaar?

Tijdens EduSpark schetste Els Minner een realiteit die voor velen vertrouwd aanvoelt: leren is noodzakelijk, maar voelt vaak zwaar. Niet omdat mensen niet wíllen leren. Wel omdat leren te vaak wordt herleid tot extra opleidingen bovenop een al volle agenda.

Volgens Minner ligt de sleutel elders. In veel organisaties is de kennis al aanwezig, verspreid over collega’s met ervaring, expertise en talent. Wat vaak ontbreekt, is een omgeving waarin die kennis kan circuleren. Overtuigingen zoals “leren kost tijd” en “kennis is macht” sluipen onbewust in de cultuur en remmen het delen van expertise af. Het gevolg is dat potentieel onderbenut blijft, samenwerking verarmt en verandering vertraagt.

Levenslang leren vraagt dan ook een bredere kijk. Het gaat niet over permanent enthousiasme of het idee dat leren altijd leuk moet zijn. Wel over nieuwsgierigheid, initiatief en eigenaarschap. Over kleine stappen, ingebed in het dagelijkse werk. Mensen raken gemotiveerd wanneer ze autonomie ervaren, zich competent voelen en verbonden zijn met anderen. Wanneer talenten, waarden en interesses gezien worden, ontstaat leergoesting. Maar zelfs dan blijft de context doorslaggevend. Zonder ruimte, veiligheid en vertrouwen dooft leren snel uit.

Een leercultuur ontstaat niet vanzelf en is geen verplicht beleidsdocument. Ze is het resultaat van een bewuste keuze. Alleen wie gelooft dat leren medewerkers versterkt, teams laat groeien en samenwerking verdiept, zet die stap. Dat begint bij een gedeelde visie: wat verstaan we onder leren, waarom vinden we het belangrijk en hoe krijgt het een plek in de dagelijkse praktijk? Die vragen beantwoorden zich niet in procedures, maar in gesprek.

Daarbij is het belangrijk om leren niet gelijk te stellen aan opleiden. Onderzoek toont aan dat het grootste deel van wat mensen echt leren, gebeurt op de werkvloer zelf: door samen te werken, te observeren, uit te proberen en ervaringen te delen. Formele opleidingen hebben hun waarde, maar vertegenwoordigen slechts een klein deel van het leerrendement. De echte winst zit in informeel leren, wanneer teams tijd en ruimte krijgen om kennis uit te wisselen en samen te reflecteren.

Naast structuur speelt ook de menselijke factor een cruciale rol. Leren vraagt een open mindset, en die is niet constant. Mensen kunnen leergierig zijn in de ene situatie en blokkeren in de andere. Verandering roept nu eenmaal spanning op. Het goede nieuws is dat mindset kneedbaar is, mits begeleiding en vertrouwen. Daar ligt een duidelijke rol voor leidinggevenden. Zij bepalen mee of leren zichtbaar gewaardeerd wordt, of fouten mogen bestaan en of samenwerking vanzelfsprekend is.

Tot slot benadrukte Minner het belang van coaching. Niet als noodoplossing wanneer het vastloopt, maar als structureel onderdeel van groeien op de werkplek. Coaching, mentoring en collega’s die elkaar ondersteunen versterken verandering en verankeren leren in de dagelijkse realiteit.

Wanneer individuele verantwoordelijkheid, duidelijke keuzes en een veilige omgeving samenkomen, ontstaat een leercultuur die werkt. De kennis is er al. De vraag is niet of organisaties genoeg weten, maar of ze ruimte creëren om die kennis te laten stromen.