Zelfevaluatie door scholen is ‘in’.
Vanuit verschillende hoeken worden ze aangesproken op hun kwaliteit: ouders en overheid, belangenorganisaties en bedrijfsleven, scholen waar leerlingen vandaan komen en scholen waar leerlingen naartoe stromen. Iedereen vraagt de school naar haar sterke en zwakke kanten. Dus gaan scholen zichzelf bevragen.
Maar zulke zelfevaluaties echt succesvol uitvoeren is niet vanzelfsprekend. Ze vragen soms handen vol geld en tijd, en het succes ervan is niet gegarandeerd. Een zelfevaluatie is dus een activiteit die je niet ondoordacht mag aanpakken.
Waarom zou een school zichzelf evalueren? Hoe kan ze dat doen? Wie is betrokken partij? Wat vooronderstelt een succesvolle zelfevaluatie? Over al deze vragen moet je nadenken.
De kennisbasis omtrent het uitvoeren van zelfevaluaties staat aan het begin van het groeiproces. Dit boek verbreedt en verdiept de bestaande kennisbasis. Het benoemt succesfactoren en valkuilen. Het wil inzicht geven in de processen die ervoor zorgen dat aan zelfevaluaties al dan niet op een succesvolle manier vorm wordt gegeven.
Dit boek wil zowel prille initiatiefnemers wegwijs maken op het onbekende terrein van kwaliteitszorg als meer ervaren coördinatoren van zelfevaluaties een houvast bieden. Vanuit de inzichten die groeiden uit het bestuderen van zelf-evaluaties in Vlaamse scholen, schetst deze publicatie een kader waarbinnen kwaliteitszorg en zelfevaluaties vorm kunnen krijgen. De auteurs hebben daarbij theoretische achtergronden gekoppeld aan praktische suggesties.
Dit boek bevat geen zelfevaluatie-instrument als dusdanig. Het gaat over zelfevaluatie. De potentiële sterkte van zelfevaluaties schuilt precies in de schoolspecifieke invulling ervan. Inspelen op die eigenheid van
scholen en van de mensen die erin actief zijn, loopt als een rode draad doorheen dit boek.